رنگ ها در نقاشی های  کودکان به راحتی گویای تمام آن چیزی است که کودک می خواهد به اطرافیانش بگوید به همین دلیل ما هرگز نباید در رنگ آمیزی نقاشی آن ها دخالت کنیم و مدام تذکر دهیم که خورشیدت را زرد کن، برگ درختانت را سبز کن.

او بر اساس دنیای درونی خود رنگ ها را انتخاب می کند و با این انتخاب پیام هایی برای ما دارد که باید تلاش کنیم تا این پیام ها را درک کنیم.

به همین دلیل پدر و مادر ها و حتی مربیان هرگز نباید اصرار کنند و از کودک بخواهند تا  طبق نظر و سلیقه ی آن ها رنگ آمیزی کند.

 

رنگ ها به طور کلی به دو دسته تقسیم می شوند،رنگ های سرد و رنگ های گرم.

معمولا کودکان از رنگ های قرمز، نارنجی و صورتی استفاده می کنند ولی کودکانی که در خانه به آن ها سختگیری شدید می شود از رنگ های سرد استفاده می کنند.

 

رنگ نقاشی هر کودک معیاری ست برای نشان دادن عملکرد خانواده ی او و نشان دهنده ی نوع رفتارخانواده با کودک است.

فقدان رنگ در نقاشی یا استفاده از رنگ های تیره نشان دهنده ی خلا عاطفی و وجود مشاجره در خانه است.

 

همانطور که گفته شد کودکان در حالت عادی و طبیعی معمولا از رنگ های گرم که نشان دهنده ی سرزندگی ست استفاده می کنند مثل رنگ زرد که پیشرفت و خوش بینی و فعال بودن  را نشان می دهد اما افراط در همین رنگ هم نشانگر تنش های است که باید مورد بررسی قرار بگیرد.

 

کودک بهتر از هرکسی معنا و مفهوم نقاشی خود را می داند،او در دنیای زیبای خود که متفاوت از دنیای ماست شروع به خلق اثری بی نظیر می کند،او را تشویق کنید و از خودش درمورد رازهای پنهان نقاشی هایش بپرسید و بخواهید تا برایتان تفسیر کند.

فروغ اسفندیاری

رنک بازار